Chapter 153
蝉
本以高难饱,徒劳恨费声
Original Text
本以高难饱,徒劳恨费声。 五更疏欲断,一树碧无情。 薄宦梗犹泛,故园芜已平。 烦君最相警,我亦举家清。
Textual Variants
Chưa biên soạn.
Sino-Vietnamese
Chưa biên soạn.
Literal Translation
Chưa biên soạn.
Literary Translation
Vietnamese
Chưa biên soạn.
English
Chưa biên soạn.
Commentary
- 此诗以寓情于物的手法,以蝉寓已。 蝉原来因为栖于高树,餐风饮露,难以获得一饱,寒蝉恨的是白费唇舌,劳而无功。天快亮时,蝉声稀疏,难以再继续下去。而树木却一片碧绿,像是全然无动于衷。自已官职卑微,像桃树梗那样在水面漂浮无着落。而此时故乡的田园已长满乱草而成为平旷的原野。蝉的悲鸣最能触动我,引起我强烈的共呜;我家境清贫,一无所有。
Textual Notes
Tác giả: 李商隐
References
| Layer | Source | License | | --- | --- | --- | | Original Text (Hán văn) | chinese-poetry/chinese-poetry 水墨唐诗/shuimotangshi.json | PD-old | | JSON corpus | https://github.com/chinese-poetry/chinese-poetry | MIT (packaging) |
Chi tiết: [sources/ATTRIBUTION.md](../sources/ATTRIBUTION.md).