Chapter 148

春雨

怅卧新春白袷衣,白门寥落意多违

Original Text

怅卧新春白袷衣,白门寥落意多违。 红楼隔雨相望冷,珠箔飘灯独自归。 远路应悲春晼晚,残宵犹得梦依稀。 玉铛缄札何由达,万里云罗一雁飞。

Textual Variants

Chưa biên soạn.

Sino-Vietnamese

Chưa biên soạn.

Literal Translation

Chưa biên soạn.

Literary Translation

Vietnamese

Chưa biên soạn.

English

Chưa biên soạn.

Commentary

  • 这也是一首爱情诗,诗写因春雨而怀念意中人。  新春之时,穿着闲居时的白夹衣失意而卧,去金陵寻访心爱的女子不遇,心情异常寂寞。隔雨相望红楼,人去楼空,倍觉凄冷,夜晚冒雨独自归来。远去的路上,面对春天的暮色,她也会悲伤。夜色将尽时,自已还可以在梦中与她相见。密封的书信和玉耳环怎样送到对方的手中呢?只有靠远飞万里的鸿雁来传递了。

Textual Notes

Tác giả: 李商隐

References

| Layer | Source | License | | --- | --- | --- | | Original Text (Hán văn) | chinese-poetry/chinese-poetry 水墨唐诗/shuimotangshi.json | PD-old | | JSON corpus | https://github.com/chinese-poetry/chinese-poetry | MIT (packaging) |

Chi tiết: [sources/ATTRIBUTION.md](../sources/ATTRIBUTION.md).