Chapter 229

春风蜀栈青山尽,晓日秦川绿树平

Original Text

春风蜀栈青山尽,晓日秦川绿树平。 烟拂柳梢留淡白,云蒸山腹出深青。 山侵平野高低树,水接晴空上下星。 玉座烟霞春寂寂,石坛星斗夜苍苍。 手版西山聊复尔,角巾东第定何时。 竹院鸣钟疑物外,画桥流水似江南。 数树残花喜春在,一声啼鸟觉山深。 玉雪自知尘不涴,丹青难写酒微醺。 四海苍生谢安石,一言宣室贾长沙。 海东绝域皇华使,天上仙官碧落卿。 江湖攲枕梦,风雪打窗时。

Textual Variants

Chưa biên soạn.

Sino-Vietnamese

Chưa biên soạn.

Literal Translation

Chưa biên soạn.

Literary Translation

Vietnamese

Chưa biên soạn.

English

Chưa biên soạn.

Commentary

Chưa biên soạn.

Textual Notes

Tác giả: 吴激

Triều đại: 宋末金初

References

| Layer | Source | License | | --- | --- | --- | | Original Text (Hán văn) | Werneror/Poetry 宋末金初.csv | PD-old | | CSV corpus | https://github.com/Werneror/Poetry | MIT (packaging) |

Chi tiết: [sources/ATTRIBUTION.md](../sources/ATTRIBUTION.md).